Uciechy stołu, teatr, muzyka i zabawa
Kawa to życie, kawa to energia, kawa to smak, ale kawiarnia to nie tylko kawa! Dlatego warto wybrać się w miejsce, które łączy pyszne smaki tego napoju z klimatycznym miejscem i miłą atmosferą. Takich lokali w Warszawie jest pewnie mnóstwo, a każdy z nas ma swoje ulubione. Dlatego ja przedstawię Wam subiektywny ranking warszawskich kawiarni.
Spodziewałem się nowego otwarcia w Teatrze Polskim we Wrocławiu. A co wyszło? Niewiele. Duże zapowiedzi i nikłe efekty. Owym przełomem miał być spektakl Leśni. Apokryf autorstwa Agnieszki Wolny-Hamkało na podstawie partyzanckich opowiadań Tadeusza Różewicza. Nadzieja na odkrycie nowych pokładów i demaskacji życia w lesie w latach wojny, zestawione z demagogiczną i przerysowaną by nie powiedzieć wyolbrzymioną, współczesną opowieścią dotyczącą żołnierzy wyklętych, miała szansę powodzenia.
Gdy Stanisław Wyspiański pisał swoje Wesele w roku 1901 do analizy stanu ówczesnego potrzebował kilkudziesięciu postaci dramatu, dziś aby pokazać naszą współczesność Marek Modzelewski wykorzystał zaledwie czwórkę aktorów. Porównania nie są przypadkowe oba teksty odnoszą się bowiem do samej uroczystości ślubnej, ale różnica blisko stu dwudziestu lat całkowicie odróżnia poruszaną problematykę. Nie ma dziś narodowej sprawy, mitu i walki wyzwoleńczej. To miejsce wyparły problemy codzienności: kasa i moralność, jaka moralność po prostu Wstyd – tak jak tytuł najnowszej premiery Teatru Współczesnego w Warszawie.
Tekst Modzelewskiego zbliża opowieść do filmu Wesele Wojciecha Smarzowskiego. Czwórka bohaterów to rodzice Pana i Panny Młodej, a pretekstem nieustannych spotkań w kuchni jest fakt, że do ślubu nie doszło. Aktorskie brylanty to dwie pary: Iza Kuna – Jacek Braciak i Agnieszka Suchora – Mariusz Jakus, które prowadzą zakrapiany dialog prezentując różne systemy społeczne i wartości. Faktycznie to dwa światy: ludzi sfery wyższej i inteligencji w pierwszym pokoleniu. Wychodzą na jaw skrywane nienawiści, niechęci, bowiem alkohol jak nic innego rozwiązuje język, wyzwala emocje i urzeczywistnia wnętrza ludzkie. Marek Modzelewski w mistrzowski sposób scharakteryzował polskie charaktery. Dla wielu może być to obraz powierzchowny i trywialny, ale w swojej prostocie wydaje się nad wyraz celny. Tekst iskrzy się dowcipem i trafionymi ripostami – jak w naszym codziennym życiu. A kolejne fragmenty utworu przynoszą zwroty akcji i nieoczywisty finał. Dramaturgicznie, porównując z innymi współczesnymi próbami literackimi, to odkrycie! Zestawienie doborowego kwartetu aktorskiego z tego typu tekstem daje tylko jeden efekt – sukces teatru popularnego, który nie sieli się na eksperyment artystyczny, ale na rozrywkę dla szerokiego widza z oceną najwyższą – 5!
Teatr Współczesny ma swoją wierną publiczność i chyba najdłużej urzędującego dyrektora w Polsce – Macieja Englerta. To scena dbałości właśnie o tekst i aktorstwo. I tak jest tym razem. Mokotowska 13 jest adresem do którego zmierzam aby odetchnąć w teatralnym dobrym towarzystwie. I tym razem się nie zawiodłem.
Wstyd, Marek Modzelewski, reżyseria: Wojciech Malajkat, Teatr Współczesny w Warszawie, Scena w Baraku, premiera: wrzesień 2019.
[Benjamin Paschalski]
Duński Balet Królewski w Kopenhadze rozpoczął sezon od wznowienia spektaklu, którego premiera miała miejsce w kwietniu 2018. Po pierwszej prezentacji duńska prasa entuzjastycznie przyjęła realizację. Mowa o Damie Pikowej do muzyki Piotra Czajkowskiego w autorskiej choreografii Liama Scarletta. Brytyjski tancerz i choreograf znany jest polskiej …
Ostatnie sezony przyniosły debiuty, ale i kolejne spektakle młodego pokolenia reżyserów. W naszej najnowszej historii teatru „młodzi zdolni”, „młodsi zdolniejsi” czas na…? Tu pozostanie wielokropek, bo obserwując współczesną scenę można zauważyć coraz bardziej znaczącą obecność wschodzącej armii reżyserów, ale ciekawym jest czy ukształtują wyróżniający, wspólny mianownik swoich poczynań artystycznych.
W ostatni weekend, wraz z Kasią i Magdą wybraliśmy się do Puszczy Kampinoskiej. Wydawało mi się, że droga potrwa bardzo długo, ale dziewczyny szybko uświadomiły mnie, że będziemy jechać tylko chwilkę. W 20 minut w puszczy? Coś pięknego! Już w trakcie podróży byłem podekscytowany spotkaniem jelenie lub sarny.
Pierwszym punktem na mapie wycieczki było Centrum Edukacji w Izabelinie, na terenie ośrodka znajduje się ekspozycja „Przyroda i historia Puszczy Kampinoskiej”, gdzie możecie odkrywać mały świat lasu. W Centrum spotkaliśmy bardzo zainteresowaną i rozemocjonowaną Panią, która chciał dograć każdy szczegół naszej podróży. Doradziła nam szlak na Górę Ojca. Sama podróż była bardzo miła i spokojna, na trasie spotkaliśmy mnóstwo grzybów i wiele przyrodniczych ciekawostek np. dzięcioła. Niestety, trochę zawiedliśmy się samym punktem docelowym. Góra Ojca okazała się mały pagórkiem z krzyżem pamięci. Ciekawe było jej podłoże, czyli wydma z której zbocza wynurzają się gdzieniegdzie sosny na „kurzych łapkach”, zwane „kroczącymi”. Myślę, że w Puszczy znajdziecie wiele ciekawszych tras spacerowych, warto ich poszukać np. na https://www.kampinoski-pn.gov.pl
W trakcie powrotu lekko zabłądziliśmy, co wywołało burzę śmiechu i podsunęło nam do głowy pomysł znalezienia „dzikiego jedzenia” na obiad. Po długich poszukiwaniach, zdecydowaliśmy się na „Restauracje Dziupla”, która w Truskawiu istnieje już 25 lat. Ta sobota była jednym z cieplejszych wrześniowych dni, słoneczko pięknie przygrzewało, a temperatura była idealna na obiad w ogrodzie. Usiedliśmy na pięknych drewnianych ławach, a po chwili ukazał się nam przeuroczy Pan z kartami menu.
W Dziupli zjeść możecie rarytasy z dziczyzny i nie tylko, m.in. tatar z jelenia, pasztet z sarny czy własno robione „dzikie” wędliny. Menu układa leśny sezon, a niektóre z potraw otrzymamy tylko na zamówienie. My po wyczerpującej drodze skusiliśmy się na „dziką deskę”, czyli przystawkę złożoną ze smakołyków zakładu – pasztet, kiełbasa, szynka z jelenia, comber z jelenia, udziec z sarny i jeszcze kilka niezidentyfikowanych przeze mnie plastrów pyszności. Deska w okazała się strzałem w dziesiątkę. Najlepszym kąskiem okrzyknęliśmy jednogłośnie kiełbasę, która był pyszna, intensywna i bogata w smaki lasu. Po przystawce przeszedł czas na bardziej syte dania. Ja zamówiłem żurek, Magda schab z sosem z leśnych grzybów, a Kasia pierogi – chyba najlepsze danie, które zjedliśmy. Mój żurek nie był idealny – zbyt śmietanowy, za mało kwaśny i niezbyt intensywny, jednak dawał radę – po prostu nie do końca trafił w moje żurkowe gusta.
Danie Magdy – schab z szarymi kluskami i sosem z leśnych grzybów, był naprawdę pyszny. Najlepsze w tym daniu okazały się szare kluski i prawdziwy sos z leśnych grzybów. Schab był jedynie dodatkiem.
Najbardziej zadowolona ze swojego zamówienia mogła być Kasia, jej pierogi okazały się świetne. Ciasto idealne – nie za grube, nie za cienki, a farsz dobry i wilgotny, MEGA!
Skoro dania główne okazały się pyszne, musieliśmy spróbować deseru! Wybraliśmy najciekawszą opcję z menu, czyli ciastko z jagodami i lodami. Jezu! To było coś niesamowitego, jedno z najlepszych ciast jakie jadłem, ogromna ilość jagód, pyszna kruszonka, no coś extra! Idealne zwieńczenie tego dnia!
Werdykt może być jeden – Dziupla to miejsce warto odwiedzenia i to jak najszybciej! Jeśli nie macie planów na najbliższy weekend to zacznijcie od Puszcza Kampinoskiej, później obiad w Restauracji Dziupla i dzień idealny zaliczony. Na koniec trochę dziuplowych tipów, myślę, że mogą się przydać – 1. Nie przywiązujące dużej wagi do karty – pytajcie o dania i dzisiejszą ofertę 2. Czujcie się jak w domu, 3. Weźcie portfele – ceny nie należą do niskich, jednak trzeba pamiętać, że dziczyzna jest bardzo droga. 4. Bawcie się dobrze!
Więcej o jedzeniu w Warszawie i okolicach dowiecie się tutaj!
Po latach interpretacji dzieł Adama Mickiewicza, Piotr Tomaszuk powrócił do Stanisława Wyspiańskiego. Po dwóch inscenizacjach Klątwy w roku 1994 i 2008 przyszedł czas na Sędziów. Jednak utwór nie jest wierną inscenizacją oryginału, ale przetworzonym tekstem przez twórcę supraskiej sceny. Jest w nim magia i prawda o teatrze, nawet współczesnym – dialog dwóch mistrzów sceny, ale również zrytmizowana opowieść o morderstwie sprzed 120 lat, która staje się dla nas niezwykle aktualna.
Podsumowując sezon teatralny 2018/19 pisałem, że był przeciętnym doznaniem artystycznym. Z wielką nadzieją nadszedł wrzesień i sceny krajowe prezentują swoje plany na kolejne miesiące. Co zobaczyć, gdzie się wybrać, co może okazać się wydarzeniem? Doradzamy i sprawdzamy. Nas tam zapewne nie zabraknie!