Teatr

W historii teatru istnieją spektakle, które pozostały legendą. Mówimy o nich: mistrzowskie, niepowtarzalne. Mając kilkanaście lat, dokładnie w samym początku lat dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku, chłonąc wszystko co było do zobaczenia, przeżyłem niesamowite spotkanie artystyczne w warszawskim Teatrze Współczesnym. Na scenie prapremiera dramatu Thomasa Bernharda Komediant. W roli tytułowej Tadeusz Łomnicki, a gospodarza odtwarzał Krzysztof Kowalewski. W ówczesnym czasie, kto wiedział, że dwa lata przed śmiercią, Łomnicki występował w teatrze niezwykle rzadko.

Romantyzm – piękny nurt kultury, który tak jak zachwyca to równocześnie wzbudza niezliczoną ilość problemów uczniom szkół każdego szczebla. Nawet mistrz teatralnej sceny, Kazimierz Dejmek, nie przepadał za Adamem Mickiewiczem. A realizując znamienne Dziady, które przeszły do legendy kultury i polityki za sprawą roku 1968, wykrzykiwał ponoć zza stołu reżyserskiego: „Co ten kudłaty Litwin powypisywał”. Utwór wieszcza nadal wzbudza wiele emocji. Tegoż przykład mieliśmy w zeszłym sezonie w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. Prawie każdy z nas jest w stanie wymienić co najmniej jeden romantyczny utwór, nasi rodzice na pamięć „wykuwali” poezje Słowackiego.

Sklep ze słodyczami na jednej z ulic Dubaju. Żartuję ze sprzedawcą, on pyta skąd jestem. Odpowiadam z Polski. On się uśmiecha i mówi – Lewandowski! Odmieniane przez wszystkie przypadki nazwisko polskiego napastnika na całym Świecie świadczy nie tylko o rozpoznawalnej marce świetnego piłkarza jakim jest bez wątpienia Robert Lewandowski, ale również o fenomenie samego footballu. Jak Świat szeroki, na każdym kontynencie piłka nożna wzbudza emocje, integruje, wytwarza specyficzną atmosferę wspólnoty, buduje lokalne historie, ale również dzieli i ukazuje animozje międzyludzkie.

Kilkanaście lat temu nieistniejący już, budapeszteński Kretakor Szinhaz prowadzony przez Arpada Schillinga, przygotował premierę jednego z najważniejszych spektakli ostatnich lat. Był on również prezentowany podczas wrocławskiego festiwalu Dialog, gdzie stał się dyskutowaną wypowiedzią polityczną i społeczną. Mowa o Blackland. Genialnym przedstawieniu, gdzie grupa aktorów ubrana w nienaganne kreacje: smokingi i suknie wizytowe w idealnej przestrzeni pokoju pokrytego różowym atłasem, szlakiem dziecięcym, krzyżem oraz niekończącą się liczbą drzwi, odgrywała krótkie scenki jak wiadomości sms o rzeczywistości i dniu codziennym Węgier.

To było niezwykle ważne i mocne rozpoczęcie sezonu 2022/23. Nie miała miejsca premiera, ale powrót na afisz spektaklu, którego pierwsza prezentacja odbyła się w maju 2019. Pandemia, izolacja, przerwa w funkcjonowaniu instytucji kultury spowodowały, że mimo prób udania się do Legnicy na owe przedstawienie nie …

Na pierwszy rzut oka przypomina tasiemiec teatralny sprzed lat autorstwa Andrzeja Wajdy – Z biegiem lat, z biegiem dni. Różnica polega jednak na tym, że dzisiejsze przedstawienie jest krótkie i zwięzłe, to nie epopeja rodowa rozpisana na wiele pokoleń, ale sens spotkań niespełnionych zauroczonych sobą osób wpisanych w legendę i żywą tradycję miasta. Tym swoistym bibelotem łączącym żywy, atrakcyjny teatr z duchem przeszłości jest O dwóch doktorach i jednej pacjentce autorstwa i w reżyserii Macieja Wojtyszki.