Uciechy stołu, teatr, muzyka i zabawa
Aruba – Sophisticated Ribs Bar to ulokowana na śródmieściu stolica żeberek. Restauracja specjalizuje się w ich pieczonej wersji, jak sami piszą „Nasze żeberka swój obłędny smak i aromat zawdzięczają marynowaniu przez 48h i pieczeniu w żywym ogniu”. Trzeba przyznać Arubie rację, mięso jest wyśmienite, upajające, a dodatki dopełniają dania. Na Hożej 61 spodziewajcie się prawdziwej uczty, porcję są olbrzymie, a jedzenie przepyszne.
Toskania to prawdziwy cud natury i wytworów ludzkości. Ten włoski region to bliskość Apenin oraz Morza Liguryjskiego i Tyreńskiego. Kraina ta od zawsze budziła zachwyt. Piękno górzystych krajobrazów owijanych zachodzącym słońcem, niesamowita przestrzeń, poczucie wolności i braku ingerencji człowieka. Połączone z klimatycznymi miasteczkami, w których …
To nie będzie tekst o tańcu – jego istocie i znaczeniu. Sensem będzie skupienie się na działalności instytucji kultury w naszym kraju, gdzie mamy stałe zespoły baletowe przygotowujące własne produkcje. Pretekstem do jego napisania stały się zmiany w światowym balecie, które w bieżącym jak i nadchodzącym sezonie, staną się swoistymi kamieniami milowymi. Zakończy się pewna epoka. Czas bowiem to nieubłagany towarzysz naszego życia. Hamburg, tak jak żadne inne miasto z zespołem baletowym, kojarzył się z jednym twórcą – Johnem Neumeierem.
Tak jak co roku nadszedł wrzesień i teatry prezentują swoje zamierzenia repertuarowe na najbliższy sezon. Oto subiektywny wybór przedstawień, które winny wyzwolić emocje wśród teatromanów i tych co sporadycznie odwiedzają widownie teatralne. Pamiętajmy, że przyszło nam żyć w trudnych czasach. Zawirowania inflacyjne i ekonomiczne zapewne …
Balet i sztuka tańca to fascynujące pola do twórczej ekspresji. Różnorodność języka wypowiedzi bez słów, emocje, siła, ruch to nieokiełznane moce, które odciskają piętno na szerokiej rzeszy fanów tejże formy kultury. Na naszym blogu będziemy kontynuować podróż przez świat, ale nadal ograniczoną pandemicznymi obostrzeniami jedynie do Europy, w celu poszukiwania frapujących, nowatorskich i odkrywczych światów tanecznych na scenach instytucjonalnych. Oto dziesięć wieczorów, które naszym zdaniem warto zobaczyć podczas sezonu 2021/22 w bliższych i dalszych zakątkach naszego kontynentu. Jedno jest pewne – o nich u nas przeczytacie!
To blisko setka spektakli niestabilnego sezonu. Może to niezbyt bogaty wynik, ale dający prawo do podsumowań. Oto subiektywny spis ocen i komentarzy. Nie o wszystkich spektaklach przeczytaliście na naszym blogu bowiem nie relacjonowaliśmy życia teatralnego w maju i czerwcu. Niech to krótkie podsumowanie będzie rekompensatą braku kilkunastu recenzji.
Michel Houellebecq dla swoich rówieśników, i trochę młodszych czytelników z różnych kręgów Europy, jest idolem. Pochłaniamy jego książki, identyfikujemy się z bohaterami. Bolączki postaci stają się wyzwaniami nas samych. W 2008 roku w redakcji „Gazety Wyborczej” miało miejsce spotkanie z autorem, na które przybyły tłumy fanów francuskiego pisarza. Jego powieściami zainteresował się również polski teatr. Chyba jako pierwszy Wiktor Rubin wprowadził na scenę Cząstki elementarne w Teatrze Polskim we Wrocławiu, a nie tak dawno Ewelina Marciniak w Wybrzeżu interpretowała Mapę i terytorium. Owe próby przynosiły spory niedosyt. Wersja sceniczna nie osiągała pułapu słowa książki. Fantazja autora przewyższała możliwości teatralnej machiny. Kolejny raz prozę Francuza na scenę spróbował przenieść warszawski Teatr Studio powierzając realizację Pawłowi Miśkiewiczowi. Serotonina okazuje się nieznośnym przykładem przegadanego spektaklu, w którym inscenizacji nie uświadczysz, a słowo nie jest w stanie zrekompensować pełnowartościowego wyniku artystycznego mimo doborowego składu aktorskiego.
Te dziewięćdziesiąt minut to niezwykle udana próba podróży w przeszłość. Początek, gdy grupa aktorów, pobielona, w strojach jak ze spektakli Tadeusza Kantora, z przewodniczką starszego pokolenia (Wanda Siemaszko) zwiedza wystawę, jest inauguracją podróży w dawny czas. Od malarskiego obrazu śmierci Joselewicza przechodzimy płynnie do portretu poety-żołnierza Krzysztofa Kamila Baczyńskiego. Jego żydowskie korzenie skrywamy i ukrywamy w naszym publicznym dyskursie, a tym prostym teatralnym gestem widzimy jak losy dwóch wspólnot żyjących, pod jednym wspólnym niebem, splatały się i uzupełniały.