Uciechy stołu, teatr, muzyka i zabawa
Jest w Warszawie wiele przepysznych miejsc na pizzę neapolitańską, mamy kolejne! Duet Tuzza jakiś czas temu otworzył lokal Casa di Tuzza, który ma rozwijać ich markę i zdecydowanie to robi! Zapowiedź nowego lokalu mogliśmy usłyszeć już przy okazji #hot16challenge2 i wersu „I może też ugości was, Casa di Tuzza…”. Nazwę lokalu jest inspirowany włoską klasyką i idealnie gra z tym co spotkamy w lokalu.
Przedstawienie Jędrzeja Piaskowskiego jest na wskroś groteskowe i jednocześnie sentymentalne. Główną osią jest postać Justyny Orzelskiej, która zakochuje się ze wzajemnością w Janie Bohatyrowiczu i odrzuca starania o rękę Teofila Różyca.
Lektury szkolne przyprawiają o zawrót głowy. W młodzieńczych latach czytamy je z przymusu, aby potem do nich powrócić i rozsmakować się w wierszu, opisie i dialogu. Nie inaczej jest ze wspomnieniami dotyczącymi pierwszych utworów literackich schyłku średniowiecza i renesansowego rozkwitu. Jadąc do Gniezna miałem mieszane uczucia. Czy będzie jak z niektórymi inscenizacjami Dziadów Adama Mickiewicza, że otrzymamy szkolny bryk adekwatny do wymogów uczniów? A jednak spore pozytywne zaskoczenie. Marcin Liber we współpracy z dramaturgiem Jarosławem Murawskim przygotował przewrotne i krwiste – dosłownie i w przenośni – widowisko, które traktuje o sprawach doczesnych, z którymi przyjdzie się wszystkim nam mierzyć. Z jednej strony duża dawka humoru, a na przeciwległym biegunie strach i rozpacz przed nieuniknionym – śmiercią. Krótka rozmowa ze śmiercią jest jak dance macabre pełne efektów, dźwięków, muzyki i ruchu. Wszystko dla widza – ku przestrodze i przemyśleniu.
Autorzy poprzedzają Rozprawę Mistrza Polikarpa ze Śmiercią Mikołaja z Mierzyńca Krótką rozprawą między trzema osobami: Panem, Wójtem i Plebanem Mikołaja Reja. To zabieg niezwykle trafny, gdyż ukazuje, że śmierć spotka każdego, a mistrz to figura uniwersalna. Trzech przedstawicieli różnych stanów, patrząc przez pryzmat współczesny polityka, duchownego i chłopa ukazuje kontrasty społeczne i stosunek do świata zewnętrznego. Tekst Reja jest nad wyraz aktualny, a strofy o polskim systemie prawnym trafnie celują w naszą rzeczywistość i codzienność. Dialog się iskrzy, emocje zapętlają, a dyskurs nabiera rumieńców. Cóż, gdy i tak śmierć nadchodzi. W Gnieźnie nawet cztery wyraziste, kobiece postaci, które otulają sobą kolejne ofiary. Na stole prosektoryjnym pojawia się mistrz Polikarp. Rozpoczyna swoją grę ze śmiercią. Czymś co nieuniknione, czymś co nieuchronne i przeznaczone. Paweł Dobek w roli Mistrza jest zjawiskowy. To jak sprawny gracz próbuje przechytrzyć odejście ze świata żywych. Czyni wszystko aby uciec od kosy stręczycielki. Sposobów jest wiele. Walczy słowem, gestem, ciałem. Jednak w pamięci pozostanie wspólne wyrabianie kołacza czasu epidemii. To pełna humoru scena, która angażuje widzów, którzy włączają się w proces pieczenia. W tej sekwencji jest coś więcej, niż tylko improwizacja aktorska. Bowiem ukazuje ona, że śmierć dotyka wszystkich, nie jest tylko efektem w spektaklu teatralnym, ale czymś co przyjdzie do każdego z nas – widzów. Swoista trzecia część przedstawienia to finał z zaproszeniem śmierci przez Kmotra na chrzciny. A potem już tylko gra z baranami, gdzie nikt się nie ukryje i nie schowa. Bo przeznaczenie odnajdzie nas nawet w skórze zwierzęcia. Spektakl kończy wspólny żałobny taniec. Obejście sceny i widowni. Jedność. Pożegnanie. Ostatnia droga.
W spektaklu Libera stykają się światy śmierci i życia. Chęć egzystencji i nieuchronność odejścia. Jednak nie jest to napuszony balon, ale ludzka, z przymrużeniem oka, podróż w głąb nas samych. Świetnym komponentem jest muzyka wykonywana na żywo przez zespół Nagrobki oraz wprowadzenie elementów ruchowych, które budują świetny klimat i nastrój postaci z kosą. Inscenizator czerpie wiele ze swoich wcześniejszych spektakli, a figury śmierci przywodzą na myśl legnickie III Furie. Warstwa wizualna jest jak beczka prochu, która nie wiadomo, w którym momencie eksploduje nową, zaskakującą pomysłowością.
Gnieźnieńska przygoda ze śmiercią to sprawne widowisko, w którym wykorzystano wszystko co kumuluje w sobie teatr – muzykę, scenografię, światło i zespołowe aktorstwo ze świetnymi postaciami pierwszego planu, a jego mistrzem jest wspomniany Paweł Dobek. To wszystko powstało pod ręką sprawnego inscenizatora Marcina Libera. Nie było nudy, a lektura, która łamie głowy uczniów jest atrakcyjnym obrazem naszej egzystencji.
Krótka rozmowa ze śmiercią na podstawie Mikołaja z Mierzyńca i Mikołaja Reja, reżyseria Marcin Liber, Teatr im. A. Fredry, Gniezno, premiera: styczeń 2020
[Benjamin Paschalski]
Otwarta w lipcu na Oboźnej Bottega to miejsce z sercem, z włoskim sercem. Jest tutaj gwarno, sympatycznie i przede wszystkim pysznie! Jeśli szukaliście w ostatnim czasie miejsca na neapolitańską pizzę to koniecznie zapiszcie ten adres! Bottega zaskakuje, bawi i uczy. To jedno z tych miejsc, do których chcesz wracać codziennie, by brać jeszcze więcej tych pysznych włoskich smakołyków.
stnieją spektakle, które odbijają niesłychane piętno na odbiorcach. Widzowie są zafascynowani i porażeni obrazami, pomysłowością oraz przekazem widowiska. Tego typu doznania towarzyszą ostatniej podróży baletowej do Kopenhagi. Tam powrócono do wielkiego hitu tanecznego Come Fly Away. Premiera miała miejsce w roku 2013, jednak prawie w każdym sezonie scena powraca do tytułu przy wypełnionej po brzegi widowni. Dlaczego?
Nastał wrzesień 2020. Czas ujawniania planów teatralnych oraz zapowiedzi sezonu. Niepewność dnia jutrzejszego, spowodowana pandemią, wpływa mocno na określenie przyszłości repertuarów scen krajowych. Niemniej można próbować skonstruować mapę oczekiwań i podróży do zakątków teatralnych. Poniżej zestaw dwudziestu premier sezonu 2020/21 na które czekamy i o których przeczytacie na naszym blogu.
1/ Gwałtu, co się dzieje!, reż. Jacek Głomb, Teatr im. J. Osterwy, Gorzów Wielkopolski, premiera: wrzesień 2020.
Mistrzowska komedia Aleksandra Fredry w reżyserii dyrektora Teatru Modrzejewskiej w Legnicy. Co się stanie gdy kobiety przybiorą role męskie, a mężczyźni kobiece? Niby dawne, ale zawsze aktualne. Chwila oddechu na początek sezonu.
2/ Ślub, reż. Radosław Rychcik, Teatr Zagłębia, Sosnowiec, premiera: wrzesień 2020.
Wedle zapowiedzi opowieść Witolda Gombrowicza została wpisana w dzień dzisiejszy i ma być eposem o współczesnej rodzinie. Zminimalizowany dramat korespondujący z rzeczywistością społeczną. Powrót syna ma stać się pogodzeniem i powrotem do normalności a ostatecznie intensyfikuje konflikt i napięcia między najbliższymi.
3/ Nana, reż. Monika Pęcikiewicz, Teatr Polski, Poznań, premiera: wrzesień 2020.
Spektakl na podstawie powieści Emila Zoli, w którym bierze udział cały zespół aktorski sceny oraz orkiestra antraktowa. Widowisko o losach prostytutki, wszystkiego na sprzedaż w tle wyższych i średnich sfer Paryża.
4/ Na tropach Smętka. Pieśń ziemi ma wiele głosów, reż. Rudolf Zioło, Teatr im. Stefana Jaracza, Olsztyn, premiera: wrzesień 2020.
Lokalna historia – tym razem na Warmii i Mazurach. Autorzy spektaklu na warsztat biorą twórczość Melchiora Wańkowicza, aby za jej sprawą ukazać teatralny reportaż o życiu i codzienności mieszkańców tej ziemi.
5/ Lazarus, reż. Jan Klata, Teatr Muzyczny Capitol, Wrocław, premiera: wrzesień 2020.
Musical do muzyki Davida Bowie, a w roli głównej Marcin Czarnik. Historia z pogranicza science fiction o przedstawicielach obcej cywilizacji, którzy podróżują na Ziemię w poszukiwaniu lepszego życia.
6/ Augustus, reż. Jacek Popławski, Teatr Lalek Banialuka im. Jerzego Zitzmana, Bielsko-Biała, premiera: wrzesień 2020.
Ciekawe przybliżenie polskiemu widzowi baśni niemieckiego prozaika i poety Hermanna Hessego. Samotna matka, w dniu narodzin dziecka wypowiada życzenie, aby ono było przez wszystkich kochane i doceniane. Czy stanie się to proroctwem czy przekleństwem?
7/ Zły, reż. Piotr Ratajczak, Teatr Polski, Bielsko-Biała, premiera: październik 2020.
Kolejna podróż historyczna Piotra Ratajczaka w głąb dziejów naszego kraju. Tym razem Warszawa i lata pięćdziesiąte dwudziestego wieku. Gangi i przemoc, nocne życie i szare dni stolicy w okresie początków Polski Ludowej.
8/ Jeńczyna, reż. Monika Strzępka, Narodowy Stary Teatr im. H. Modrzejewskiej, Kraków, premiera: październik 2020.
Najnowsza sztuka autorstwa Pawła Demirskiego. Otwarta rozmowa o seksie: pragnieniach, fantazjach i codzienności w sprawach intymnych. Rzecz o naszej pruderii i wewnętrznych niespełnieniach.
9/ Jak grzebaliśmy Józefa Stalina, reż. Jacek Głomb, Teatr Współczesny, Warszawa, premiera: październik 2020.
Prapremiera światowa autorstwa rosyjskiego pisarza i krytyka Artura Sołomonowa. Swoiste political fiction z kręgów władzy Związku Radzieckiego. Jako Chruszczow dawno nie obecny na scenie Marcin Troński.
10/ Koniec z Eddym, reż. Anna Smolar, Studio teatrgaleria, Warszawa, premiera: październik 2020.
Drugi raz, po gnieźnieńskiej Historii przemocy w reżyserii Eweliny Marciniak, spotkanie teatralne z gwiazdą francuskiej sceny literackiej Edouardem Louisem. Tym razem adaptacja sceniczna jego debiutanckiej powieści będącej próbą ukazania procesu godzenia się z homoseksualizmem w świecie homofobicznej nienawiści.
11/ Rozważna i romantyczna, reż. Alina Moś-Kerger, Teatr Miejski im. Witolda Gombrowicza, Gdynia, premiera: październik 2020.
Romansidło. Klasyk gatunku Jane Austen. Nadrzędna rzecz to miłość i szczęście w świecie pieniądza i konwenansu. Dwie siostry wobec przeciwności i daru losu. Dla wszystkich w jesienny wieczór.
12/ 2020: Burza, reż. Grzegorz Jarzyna, TRWarszawa, Warszawa, premiera: październik 2020.
Autorska wersja dramatu Williama Shakespeare’a. W oryginalną historię twórcy, za pomocą sztucznej inteligencji, nakładają różne możliwe wersje tego co mogło się wydarzyć.
13/ Prawda, Prawda, Prawda…, reż. Agata Duda-Gracz, Teatr Śląski im. Stanisława Wyspiańskiego, Katowice, premiera: listopad 2020.
Kolejny autorski spektakl Agaty Dudy-Gracz. Do małej wspólnoty przybywa Prawda. Tylko komu ona jest potrzebna we współczesnym świecie? Kto jej potrzebuje? A komu jest zbyteczna?
14/ Pretty Woman, reż. Wojciech Kościelniak, Teatr Variete, Kraków, premiera: listopad 2020.
Znana filmowa historia tym razem w wersji musicalowej. Kopciuszek we współczesnej wersji, gdzie prostytutka kradnie serce bogatemu przedsiębiorcy. A reżyseruje mistrz stylu – Wojciech Kościelniak.
15/ Wiosenna bujność traw, reż. Michał Siegoczyński, Teatr im. Stefana Żeromskiego, Kielce, premiera: grudzień 2020.
Kolejna filmowa historia na polskich scenach. Tym razem kanwą stał się scenariusz Williama Inge. Opowieść o niespełnionej miłości, mezaliansie i buncie wobec starszych.
16/ Cardillac, reż. Mariusz Treliński, Teatr Wielki-Opera Narodowa, Warszawa, premiera: styczeń 2021.
Pierwszy raz na scenie warszawskiej pojawi się opera Paula Hindemitha. Dyrektor artystyczny sceny operowej mierzy się z mroczną historią i zagadką kryminalną. Czy osiągnie sukces porównywalny Halce? W roli tytułowej gwiazda scen operowych Tomasz Konieczny.
17/ Rewizor, reż. Mikołaj Grabowski, Teatr Bagatela im. T. Boya-Żeleńskiego, Kraków, premiera: styczeń 2021.
Mistrzowska komedia Nikołaja Gogola na scenie po przejściach pod nową dyrekcją artystyczną Krzysztofa Materny. Utwór na który zawsze warto czekać, gdyż jest zawsze aktualny i aluzyjny wobec współczesności. Jak wygląda obraz miasteczka i jego społeczności roku 2021? Odpowiedź w teatrze.
18/ Klątwa rodziny Kennedych, reż. Wiktor Rubin, Teatr im. Stefana Żeromskiego, Kielce, premiera: luty 2021.
Wiktor Rubin we współpracy z Jolantą Janiczak na warsztat bierze znany amerykański ród. Znając zainteresowania artystyczne tandemu przewodnim tematem będzie kobieta naszych czasów.
19/ 3Siostry, reż. Luk Perceval, TRWarszawa, Warszawa, premiera: kwiecień 2021.
Jedna z największych gwiazd europejskiego teatru, belgijski reżyser Luk Perceval mierzy się na warszawskiej scenie z arcydramatem Antona Czechowa. Spektakl ma być metaforą starzejącej się Europy, która nie chce poddać się nieuniknionemu upływowi czasu.
20/ Bulwar zachodzącego słońca, reż. Jacek Mikołajczyk, Opera Nova, Bydgoszcz, premiera: kwiecień 2021.
Wielki hit mistrza musicalu Andrew Lloyda Webbera. Ostatnia miłość gwiazdy niemego kina i scenarzysty filmowego z tragicznym finałem.
Z wielką niecierpliwością czekamy na premiery i wydarzenia sezonu. Również nadrabiamy zaległości z zeszłego roku. Aby był to dobry czas dla widzów i twórców. Do zobaczenia w teatrze i na naszym blogu.
[Benjamin Paschalski]
W Zagrzebiu zespół baletowy prowadzi Leonard Jakovina, w Rijece Masa Kolar, a w Splicie albański artysta – Ilir Kerni. Podróże zwieńczone zostały właśnie wizytą podczas 66 Splitskie Leto, gdzie balet miejskiego Chorwackiego Teatru Narodowego w plenerowej przestrzeni parku Sustipan przygotował premierę Correr o Fado w choreografii Daniela Cardoso. Przy rozgwieżdżonym niebie, śpiewie świerszczy i licznie zgromadzonej publiczności muzyka portugalskiego fado stała się tłem dla podróży w krainę miłości i pożądania, ale także samotności i oczyszczenia.
Człowiek na moście to faktycznie inauguracja sezonu 2020/21. Ciekawy wieczór w interesującej przestrzeni, mówiący wiele o relacjach artysta-mecenas. To nadzieja i wskazówka, aby nadchodzące miesiące były pełne opowieści scenicznych o tym co nas otacza, a nie pustych bajkach z innego świata.